Jeżeli ateizm nie jest religią, to czym jest? Nauka zajmuje się zjawiskami weryfikowalnymi, innymi nie zajmuje się. Racjonalizm jest tylko jednym z wielu narzędzi, którymi posługuje się człowiek, a ty to przedmiotowe narzędzie czynisz dla siebie podmiotem twojego istnienia. Czynisz tylko w swoim chciejstwie, bo w praktyce stosujesz i inne, ale bardzo nie chcesz tego wiedzieć. Ograniczanie dorobku cywilizacji i wynoszenie na ołtarze jej narzędzi, to żenujące samookaleczenie, aberracja bardzo nieestetyczna.

Zacofanie przyjmuje różne formy, fundamentalizm religijny, czy ateistyczny, są fundamentem tego samego kołtuna spoza marginesu cywilizacji.   

Adam Barycki   

PS. Pomysł na sztukę naukową jest jednym z najobrzydliwszych z jakimi się spotkałem.

Nie potrwa.

Adam Barycki

Jacek Tabisz napisał:

Nie sądziłem placowniku, iż uważasz sztuką inspirowaną nauką za najobrzydliwszą z możliwych rzeczy. Czy mógłbyć to uzsadnić?

Szanuję słowa. Nawet wtedy, kiedy nimi żongluję, co często, pewnie zbyt często, mi się zdarza. Bez szacunku dla słów nie byłaby możliwa poezja. Dlatego dziwię Ci się Jacku. Dziwię, bo przecież choć próbujesz pisać wiersze, to wydajesz się nie widzieć różnicy pomiędzy „naukową sztuką”, czyli bzdurą samą w sobie, a sztuką inspirowaną przez naukę.

Jestem przekonany, że nauka i sztuka to dwie różne formy poznania. Nauka, której domeną jest racjonalizm oferuje narzędzia, które choć nadają się do poznania niemal wszystkiego to jednak najsłabiej, o ile nie wcale, sprawdzają się przy poznawaniu drugiego człowieka. Tu sztuka, z jej irracjonalizmem, jest niemal niezastąpiona. Cóż z tego, że poznanie zyskane tą drogą jest ulotne, trudno poddające się racjonalizacji i spetryfikowaniu. Takie właśnie jest stanowiące jego przedmiot życie ludzkie. Twoje i moje, i każdego innego człowieka.

Czy rozumiesz coś z tego? 

oblejmic napisał:

To słowo "drugiego" musi tu być kluczowe, gdyby nie ono to zdanie mógłbym z czystym sumieniem uznać za nieprawdziwe.

I rzeczywiście jest kluczowe.  Ten "drugi", to człowiek konkretny, a dokładniej coś, co mógłbym mało precyzyjnie, ale w sposób intuicyjnie oczywisty, nazwać jednostkową duchowością. Racjonalne wyjaśnienie tego, o co mi w tym momencie chodziło, z natury rzeczy jest jeśli nie trudne, to może wręcz niemożliwe. Pewną podpowiedzią niech będzie cytat z Henryka Elzenbergera, który niedawno mnie oczarował: " Ludzie lepiej się rozumieją, gdy niezupełnie racjonalnie myślą, a mówią w jakimś stopniu metaforycznie".  Moim zdaniem rolą sztuki, niekoniecznie najwyższego lotu, jest dostarczanie  takich metafor.

Jacek Tabisz napisał:

estem ateistą. Moim marzeniem jest propagowanie sztuki nowych czasów, sztuki naukowej nie mającej nic wspólnego z transcendencją, religijnością i kultem irracjonalności.

Cieszy. Ale po co się z tym tak afiszujesz, czujesz, że potrzebujesz potwierdzenia czy polemiki aby wiecznie uzmysławiać sobie swoją własną racją?